Fujara jest najbardziej typowym słowackim instrumentem muzycznym, który w listopadzie 2005 roku zapisano w Paryżu na Listę dzieł dziedzictwa ustnego i niematerialnego UNESCO. Listę założono w 2001 roku.
Fujara jest wydającą różne dźwięki piszczałką, mierzącą niekiedy nawet 1,8 m długości, zazwyczaj wykonaną z drewna bezu o charakterystycznym, melancholijnym dźwięku.
Nie występuje nigdzie indziej na świecie. Uważa się, że powstała w Słowacji Środkowej - w rejonie Polany (Poľana) oraz w Gemerze Północnym (severný Gemer). Była ona charakterystycznym pasterskim instrumentem muzycznym. Fujary zdobiono wzorami ornamentalnymi, rzadziej figuralnymi.
Najdłuższym instrumentem muzycznym jest fujara trombita, o długości do 6 m, która służyła do sygnalizacji i komunikacji między pasterzami na pastwiskach, z racji swego donośnego i silnego dźwięku. Wytwarza się ją z drewna świerkowego.
Źródło: Vydavateľstvo Dajama